دو روز مانده به پايان جهان تازه فهميد که هيچ زندگي نکرده است .! تقويمش پر شده بود و تنها دو روز خط نخورده باقي مانده بود. پريشان شد و آشفته و عصباني . نزد خدا رفت تا روزهاي بيشتري از خدا بگيرد .

داد زد و بد و بيراه گفت ، خدا سکوت کرد . آسمان و زمين را به هم ريخت ، خدا سکوت کرد . جيغ زد و جار جنجال راه انداخت ، خدا سکوت کرد . کفر گفت و سجاده دور انداخت ، خدا سکوت کرد . دلش گرفت و گريست و به سجاده افتاد .

خدا سکوتش را شکست و گفت « عزيزم اما يک روز ديگر هم رفت ، تمام روز را به بد و بيراه و جار و جنجال از دست دادي ، تنها يک روز ديگر باقي است . بيا و لا اقل اين يک روز را زندگي کن .»
لا به لاي هق هقش گفت : اما با يک روز ! با يک روز چه کار ميتوان کرد ؟!

و آنگاه سهم يک روز زندگي را در دستانش ريخت و گفت : حالا برو و زندگي کن .
او مات و مبهوت به زندگي نگاه کرد که در گودي دستانش درخشيدند . اما ميترسيد حرکت کند.....ميترسيد راه برود .....ميترسيد زندگي از لاي انگشتانش بريزد ، قدري ايستاد ..... بعد با خودش گفت : وقتي فردايي ندارم ، نگه داشتن اين زندگي چه فايده اي دارد ؟ بگذار اين يک مشت را مصرف کنم .
آنوقت شروع به دويدن کرد زندگي را به سرو رويش پاشيد ، زندگي را نوشيد ، زندگي را بوييد ، و چنان به وجد آمد که ديد ميتواند تا ته دنيا بدود . ميتواند بال بزند . ميتواند پا روي خورشيد بگذارد . ميتواند .....
او در آن يک روز آسمان خراشي بر پا نکرد ، زميني را مالک نشد ، مقامي را بدست نياورد ، اما .....

اما در همان يک روز دست به پوست درخت کشيد ، روي چمن خوابيد ، کفش دوزکي را تماشا کرد . سرش را بالا گرفت و ابرها را ديد و به آنهايي که نميشناختندش سلام کرد و براي آنها که دوستش نداشتند از ته دل دعا کرد . او در همان يک روز آشتي کرد و خنديد و سبک شد ، لذ ت برد و سرشار شد و بخشيد ، عاشق شد و عبور کرد و تمام شد .

او همان يک روز زندگي کرد ، اما فرشته ها در تقويم خدا نوشتند :

 امروز او درگذشت ، کسي که هزار سال زيسته بود.

عرفان نظرآهاری

پی نوشت:

۱. این پست احتمالن بدلیل حواس جمعی من بعد از دو روز زندگی از صفحه بلاگ حذف شده بود که مجددن تقدیم میکنم به همه دوستان هزارساله ام.

۲. بعد از یه مسافرت کوتاه به ایران و دیدار خانواده و دوستان امشب (به وقت ایران صبح شنبه روز تعطیل) رسیدم ونزوئلا.واسه تنظیم خواب هم که شده تا الان بیدار موندم که این پست را به روز کنم.

۳. پی نوشتهای قبلی یادم نیست و آرشیو هم ندارم اما تبریک قبولی دوست خوبم تو کنکور با رتبه خوب و مسائل فرهنگی که تو این سفر تجربه کرده بودم را یادم هست فردا در مورد دلایل عقب ماندگی فرهنگی خواهم نوشت..

تا درودی دیگر بدرود

تنها دو شخص بدبخت داريم، کسي که چگونه انسان شدن را ياد نمي گيرد و کسي که از خوشبختي ديگران لذت نمي برد

آن چه كرم ابريشم پايان دنيا مي پندارد در نظر پروانه اغاز زندگيست

چهار چیز است که نمی‌توان آن‌ها را بازگرداند... سنگ ... پس از رها کردن! حرف ... پس از گفتن! موقعیت... پس از پایان یافتن! و زمان ... پس از گذشتن

دل آدمها به اندازه حرف هاشون بزرگ نيست ولي حرفي که از ته دل باشه مي تونه آدم بزرگي بسازه

دكتر علی شریعتی: اگر قادر نیستی خود را بالا ببری همانند سیب باش تا با افتادنت اندیشه‌ای را بالا ببری

 آنتوني رابينز :هر روز صبح در آفريقا وقتي خورشيد طلوع مي کند يک غرال شروع به دويدن ميکند و مي داند سرعتش بايد از يک شير بيشتر باشد تا کشته نشود هر روز صبح در آفريقا وقتي خورشيد طلوع مي کند يک شير شروع به دويدن مي کند و مي داند که بايد سريع تر از آن غزال بدود تا از گرسنگي نميرد مهم نيست غزال هستي يا شير با طلوع خورشيد دويدن را آغاز کن.

عباس معروفی: هيچ چيزی در زندگی تضمين‌شده نيست. اين را همه می‌دانند، با اين‌حال آدم‌ها بسيار دروغ می‌گويند و نقاب می‌سازند و پشت آن پنهان می‌شوند. زندگی و دوستی و خريد و فروش و خوشبختی و زيبايی و جوانی و سلامتی و خلاقيت و آرامش و عشق هم گارانتی ندارد. تنها چيز تضمين‌شده‌ی دنيا مرگ است. آدم اگر يک بار بميرد، "به اندازه" می‌شود. و مرده‌ها هرگز دروغ نگفته‌اند.

ميگن(سارا معروفي):«عشق به پدر يا مادر يا همسر يا فرزند يا رفيق، همه از يک جنس و يک ريشه است، فقط حالت و ارائه‌اش فرق می‌کند.» شما چي فكر مي كنين؟

پی نوشت:

دوست گرامی آقای خدری نکته ای را گوشزد کردند که منطقی بود و واسه همین فعلن مطالب پست قبلی را از هم جدا کردم و پست های بعدی هم مشخص تر خواهم نوشت.

واسه اينكه وبلاگ يكنواخت نشه مي خواستم كه كمي از دنياي سياست ومشكلات جامعه بيام بيرون. اما مثل اينكه گريزي نيست و بايد اونا را هم در نظر گرفت....

یه بازی توی وبلاگها هست که ازت می خوان که  بگی چه کسانی یا اتفاقاتی بیشترین تاثیر را روی تو داشتن به قول  عباس معروفی(http://maroufi.malakut.org) یک نوع خودزنی يا افشاگری است که تو به دیگران نشان‌دهی خونت چه رنگی‌ست. واسه من خوب خانواده ام بيشترين نقشو داشتن اما خوب وجود سبزو موثر خيلي از دوستان تو محيط دانشگاه و كار خيلي كمكم كرده، جاي همه شون سبز.

مادرم :هستي من. از او دوست داشتن بي دريغ،تحمل كردن سختي ها، داشتن و نداشتن را ، ايثارو فداکاري را آموختم. " یادم داد وقتی کنارش می‌نشینم چگونه لحظه‌ها را کند کنم، مثل دانه های تسبيح از نخ زمان بگذرانم، و باز برگردم سر جای اولم". دعاهاي او هميشه بدرقه راه من هست.

پدرم که سفر را با او آموختم. هر چند سالهاي كمي او در كنارم بود اما هميشه با من است. عشق او به مادرم به من دوست داشتن را یاد داد.

برادرام و خواهرام:گذشتن از خويشتن را آنها به من ياد دادند. اگه من توي تحصيل يا كار به جايي رسيدم حاصل حمايت و پشتيباني اوناست.

دايي سعيد:احساس بودن،راه و رسم زندگي،ارتباط با ديگران و بزرگ شدن را با او تجربه كردم.

......:چگونه دوست داشتن و حس قشنگ اينكه كسي تو رادوست داشت باشه را از او آموختم

عمویم:باعث شد که من دوران ابتدایی را ۳ ساله تموم کنم و از زندگی جلو باشم

زادگاهم: لمس سختي ها و زيبايي هاي طبیعت با او ميسر گرديد

شعرهاي سيد علي صالحي،سهراب سپهري و ترانه هاي ابي و داريوش هم لحظات قشنگي واسم مي سازن.

 بودن تو ي سرزمين لوكاو گارسيا ماركز هم.....

بالاخره مردم هم در وقايع و امور جاري مملكت، سهمي دارند يا نه؟ و اگر سهمي دارند، فقط از قسمت خوبش دارند يا ممكن است برخي خطاها هم متوجه مردم باشد؟ مشخص بگويم همين ماجراي بنزين. بالاخره بعد از سال‌ها دست‌دست كردن و سرمايه مردم و حتي نسل‌هاي بعد را دود كردن، به هر طريق، در دوران روي كار بودن اين دولت و اين مجلس، سرانجام راهكاري براي اين معضل بزرگ، عملي شد و قرار شد بنزين سهميه‌بندي شود. به نظر راهكار خوبي مي‌آيد و هرچند ممكن است بعضي راه‌هاي ديگري پيشنهاد كنند (مثل رساندن قيمت بنزين به قيمت جهاني) و يا به اين موش و گربه‌بازي‌هاي دولت در اعلام‌هاي مكرر براي آغاز سهميه‌بندي و بلافاصله لغو آنها معترض باشند، اما گمان نمي‌كنم كسي با چاره‌انديشي براي حل اين مشكل مخالفتي داشته باشد. دست‌كم از بين كساني كه مغزشان سالم است، سوادشان از سطح متوسط به بالا و اندكي با علم اقتصاد آشنايي داشته باشند و از «سودهاي ويژه» بنزين ارزان مستفيض نباشند، گمان نمي‌كنم كسي باشد كه راضي به ارايه بنزين ارزان بي‌ضابطه و يارانه از جيب مردم باشد. حالا بعد از بارها و بارها بالا و پايين كردن و تصويب قانوني، بنزين سهميه‌بندي شده است. اصلا مگر قحطي آمده بوده كه مردم با ماشين و موتور و گالن و شيشه نوشابه وآفتابه وحتي قمقمه هجوم بردند به پمپ‌ها؟ خيلي واضح و رو در رو بپرسم، اين چه فرهنگي است كه «ولع» نهادينه شده؟

خوب به عکسا نگاه کنید

اين چه جامعه‌اي است كه دائما «طلب» دارد؟
اين خودخواهي‌هاي فردي و جمعي تا كي مي‌خواهد در جامه بحران ايجاد كند و فاجعه بيافريند؟

يكي از دوستانم تعريف مي‌كرد، شبي كه مقرر شد قيمت بنزين از ليتري 80 تومان به ليتري 100 تومان افزايش يابد، سوار بر اتومبيلش در يكي از محلات شمال شهر تهران بوده است و در كمال تعجب ديده است كه صدها ماشين ـ عمدتا مدل بالا و گران‌قيمت ـ در صف‌هاي پمپ بنزين قرار دارند، به طوري كه راهبندان و حتي درگيري ايجاد شده است. اين در حالي بود كه آن شب، فقط مقرر شد بنزين اندكي گران شود و نه سهميه‌بندي. در نتيجه تنها فرقي كه تحمل آن ترافيك و دريافت بنزين در آن شب با حالت عادي و صحيح داشت، فقط يك فرق قيمت به ازاي هر ليتر 20 تومان و در نهايت يك سود هزار تا 1500 توماني بود. به نظر شما، هر نفر حتي با درآمد متوسط در تهران، روزي چند تا از اين هزارتوماني‌ها را خرج سيگار و پاركينگ و پفك مي‌كند؟   

      http://www.baztab.com/news/70199.php

۲. اینم خبر آخر:  http://www.isna.ir/Main/NewsView.aspx?ID=News-951417&Lang=P

۳. مهستي خواننده ايراني درگذشت. يادش بخير باشد. اين لينك هم تقديم به دوستدارانش: http://www.youtube.com/watch?v=2B-00J9ZBTg

۴.    طرح‌ مهار ایران: http://www.aftabnews.ir/vdcaiun49anui.html